Ik zie je.
Ik voel je.
Ik wás jou.
Ook ik leerde het te doen volgens het boekje:
de sterke vrouw zijn, alles zelf oplossen, zorgen, dragen, doorgaan.
Een relatie. Een gezin. Een bedrijf.
Van buiten leek het goed. Sterk zelfs.
Maar van binnen voelde het leeg.
Mijn lijf schreeuwde om rust,
mijn hart om zachtheid,
mijn ziel om ruimte.
Maar ik dacht: ik moet nog even door... nog even sterk zijn... nog even geven...
Tot ik niet meer wist wie ik was; alleen nog wat ik moest zijn.
Toen kwam het moment dat ik koos.
Radicaal.
Voor mezelf.
Voor mijn waarheid.
Voor een leven, waarin ik niet langer hoefde te vechten, maar mocht voelen.
Ik liet los wat me klein hield.
De rollen. De loyaliteiten. Het presteren.
Ik ging langzaam. Aards. Spiritueel.
Niet volgens een plan, maar volgens mijn eigen ritme.
En stukje bij beetje… kwam ik terug.
In mijn lijf.
In mijn bekken.
In mijn waarheid.
Ik begon te leven zoals ik het mijn kinderen zou gunnen.
Zoals ik het mijn voorouders had gegund.
Zoals ik het nooit heb geleerd, maar diep vanbinnen altijd heb geweten.
En precies dát is wat ik voor jou wil.
Niet meer proberen te passen in een leven dat niet voor jou is gemaakt.
Maar terugkeren naar wie je bent.
Zonder ruis. Zonder rennen. Zonder jezelf nog langer kwijt te raken.
Je hoeft het niet perfect te doen.
Je hoeft alleen te kiezen.
Voor jezelf.
Voor waarheid.
Voor thuiskomen.
Ik wacht op je, aan de andere kant.
Met bedding. Met vuur. Met zachtheid.
Jij bent niet kapot. Jij bent aan het ontwaken.